Een docent forensische opsporingstechnieken, een politieagent en een privédetective. Wat hebben zij gemeen? Alle drie zijn zij werkzaam in een opsporingsberoep. Geen dag is hetzelfde. Toch hebben ze maar één doel voor ogen: het vinden van criminelen, en het oplossen van de misdaden die zij gepleegd hebben. Een interviewserie met Karolien Van Dijck, Seffrie Radema en Cindy X.
De rasechte Groninger Seffrie Radema (33) geniet van zijn werk als hoofdagent bij de regiopolitie Groningen. Samen met zijn collega’s helpt hij burgers in de binnenstad. En natuurlijk deelt hij af en toe een bekeuring uit, maar dat is niet zijn favoriete bezigheid.
Wat zijn de taken van een politieagent?
“Ons werk bestaat uit drie hoofdzaken: 1. Handhaven van de openbare orde. 2. Handhaven van de rechtsorde en 3. Het bieden van hulp aan burgers. In het kort houden deze taken het volgende in:
- Handhaven van de openbare orde: In het weekend loop ik ’s nachts tijdens de voetpost door de binnenstad van Groningen. Midden tussen het uitgaanspubliek. Zo laten we zien dat we er zijn en kunnen we direct optreden wanneer dat nodig is.
- Handhaven van de rechtsorde: Als een burger aangifte wil doen, zitten wij klaar om die aangifte op te nemen. De burger wil graag dat wij de verdachte opsporen en voor de rechter brengen. Een aangifte is dus het begin van een onderzoek.
- Hulp bieden: Tijdens een noodhulpdienst krijgen mijn collega en ik vaak spoedritten. Bijvoorbeeld om iemand te reanimeren. Vaak zijn wij sneller ter plaatse dan de ambulance. Een andere manier van hulp bieden, is het bemiddelen bij meningsverschillen. Soms vechten we voor iemands leven, een andere keer bemiddelen we bij een ruzie om een tuinhekje.”
Wat heeft uw werk met opsporing te maken?
“Ik handel zogenaamde 6-uurszaken af door getuigen, slachtoffer en verdachten te horen over een strafbaar feit. Als opsporingsambtenaar probeer ik de waarheid boven tafel te krijgen. Naast het horen van betrokkenen, kan ik ook ambtshandelingen verrichten. Dat betekent: aanhoudingen verrichten, goederen in beslag nemen als daar aanleiding voor is, enzovoort.”
Hoe gaat het verhoren van verdachten in zijn werk?
“Het verhoor zelf begint altijd met het, nogmaals, mededelen waarvoor de verdachte is aangehouden. Vervolgens moet je hem melden dat hij niet tot antwoorden verplicht is (cautie). En sinds vorig jaar moet een verdachte, afhankelijk van het feit, gewezen worden op het recht om een advocaat te raadplegen voorafgaand aan het politieverhoor – het Salduz Arrest. Zodra je de verdachte op deze rechten hebt gewezen, begin je met je verhoor. Eerst laat je de verdachte zijn verhaal doen en daarna ga je vragen stellen. Dit is echter wel afhankelijk van de gebeurtenis. Er is niet één specifieke methode die gebruikt wordt. Je kunt de verdachte bijvoorbeeld confronteren met verklaringen van de aangever, een getuige of specialisten.”
Bent u wel eens in een gevaarlijke situatie terecht gekomen?
“Tijdens een verhoor ging een verdachte door het lint. Om hem in bedwang te houden, mag ik geweld gebruiken. Daarbij liep ik verwondingen aan mijn hand op. Bedreigingen krijg ik ook regelmatig naar mij toe geslingerd. Ik probeer mijn werk goed te doen en laat mij niet bedreigen. Geweld tegen de politie wordt niet getolereerd, dus diegene die dat wel doet, kan een forse straf tegemoet zien.”
Waarom bent u bij de politie gegaan?
“Dat vind ik moeilijk uit te leggen. Het is een gevoel. Ik wilde graag iets voor mijn medeburgers doen. Mijn stad veiliger maken en optreden tegen onrecht. Daarom ben ik bij de politie begonnen als vrijwilliger, naast mijn werk in de beveiliging. Twee jaar geleden sloot ik mijn opleiding af en sindsdien ben ik fulltime hoofdagent. Ik vind het heerlijk dat er van alles kan gebeuren. Mijn dag staat vooraf niet vast. Het ene moment sta ik een bekeuring uit te schrijven, het andere moment reanimeer ik iemand. Geen dag is hetzelfde. Ik verveel me nooit.”
Wat vindt u minder leuk aan uw werk?
“Elk beroep heeft zijn voor- en nadelen. Minder leuk vind ik het uitschrijven van een bekeuring. Het is onderdeel van mijn werk en ik sta ook achter mijn uitgeschreven bekeuringen, maar het blijft wel sneu geld. Ik ben mij ervan bewust dat ik iemands geld afpak, maar ik hoop dat ze er daarom van leren. Misschien bedenken ze zich de volgende keer. Zo help ik mee aan de verkeersveiligheid. Hoewel bekeuringen schrijven bij mijn werk hoort, blijft boeven vangen natuurlijk wel het leukste wat er is.”
Stel er wordt een man dood aangetroffen in een woning. Vermoedelijk vermoord. U bent de eerste agent ter plaatse. Wat zijn uw taken?
“Zodra de melding binnenkomt, ga ik er direct naar toe. Dit soort meldingen worden altijd uitgegeven als een prio 1. Dus moet ik met spoed ter plaatse gaan. Eenmaal ter plaatse scan ik de omgeving, voor mijn eigen veiligheid en voor eventueel belangrijke feiten. Eerst controleer ik of ik nog iets voor het slachtoffer kan doen. Als dit niet het geval is, bevries ik de situatie. Niemand mag meer in de omgeving van het slachtoffer komen. Via de meldkamer licht ik een hulpofficier van Justitie in, de technische recherche, tactische recherche of eventuele andere experts. Zij doen hun onderzoek. Ik ga ondertussen omstanders, als die er zijn, vragen of ze iets gezien hebben. Als dit het geval is, noteer ik een korte verklaring en stel hun identiteit vast. Indien de verdachte nog aanwezig is op het plaats delict, dan houd ik hem aan en breng hem over naar het bureau.”
Welk misverstand over de politie zou u graag uit de weg willen ruimen?
“Ook als politieagent houd ik mij zoveel mogelijk aan de regels in het verkeer. Maar voor mijn taak moet ik vaak wat sneller rijden of een rood verkeerslicht negeren. Zonder zwaailichten of sirene. Medeweggebruikers begrijpen dat soms niet.”
Tags: Groningen, interview, politieagent